Hallo,

Ik dacht dat ik voor Laos niets meer zou schrijven, maar ik heb toch nog wat meegemaakt de laatste dagen! Ikben hartstikke ziek geworden, waarschijnlijk door iets verkeerds te hebben gegeten en te weinig te hebben gedronken.

Het begon maandagavond. Ik belde papa op en zei dat ik me niet zo lekker voelde en papa vertelde wat voor medicijnen ik meehad. Dus ik dacht oke, en het zal allemaal wel meevallen. Misschien stel ik me aan.

Maar een halfuur later moest ik voor het eerst overgeven en de rest van de nacht heb ik om de 10 minuten moeten overgeven. Ik voelde me me zo ellendig en ik was helemaal alleen. 2 uurtjes daarna kwamen de andere narige bijwerkingen van een voedselvergiftiging er ook nog eens bij ( ik bespaar jullie maar de details..) Ik was echt helemaal kapot en gelukkig belde papa op en ik zei dat ik me echt dood-ziek voelde, maar niets kon drinken. Toen zei papa dat het waarschijnlijk een voedselvergiftiging was, maarja hij kon verder ook niets doen natuurlijk, heel vervelend.

Ik heb in Costa Rica ook een voedselvergiftiging gehad, maar deze was 3x zo erg en er waren geen lieve ouders die me konden verzorgen. Toen het bijna ochtend werd had ik geen kracht meer om naar de badkamer te rennen om om alle bacterien uit mn lichaam te krijgen en ben ik flauw gevallen in mn eigen troep. HEEL VIES JA IK WEET HET! Toen ik weer bijkwam lag ik op de grond van de badkamer. Ik heb mezelf weer in bed gekregen, maar moest natuurlijk na 10 minuten weer. Toen ben ik weer flauwgevallen. Inmiddels werden EINDELIJK de Fransen wakker en toen heb ik HELP HELP geroepen. Zij hebben toen de social manager gebeld van Projects Abroad en die is toen meteen gekomen.

Ik belde papa ondertussen ook weer en het leek hem een goed idee dat er een dokter langs zou komen. Helaas was er geen dokter beschikbaar en moest ik naar het ziekenhuis aangezien ik hoogswaarschijnlijk een infuus nodig had. Ik kon alleen niet meer lopen! Mijn bloeddruk was zo laag en ik was zo vermoeid dat ik het gewoon ECHT NIET KON! En ik had zo'n ontzettende dorst. Ik zat te ijlen over watervallen en komkommer en mama die in de keuken aan het zingen was terwijl ik op de bank lag. Maar mama was er niet en ik kon mocht niks drinken aangezien me dat weer kon vergiftigen ofzo..

Toen ik van mijn huis naar de taxi moest lopen ( het was maar 40 graden..)ben ik nog een keer flauwgevallen en de taxi ingehezen (schrijf je dat zo? nee..) eenmaal in het ziekenhuis ben ik met een rolstoel naar een kamer gebracht en hebben ze me daar 3x een infuus gegeven en wat prikken tegen overgeven etc.. De zuster schrok van mijn bloeddruk, die was extreem laag, vandaar dat ik steeds flauwviel. De dokter sprak gelukkig goed Engels en ik vertrouwde hem helemaal. Ik had veel te lang geen vocht gehad dus vandaar dat mn voedselvergifiging wat erger was dan normaal. Ik voelde me heel ongelukkig daar in dat ziekenhuis en kon niet lekker liggen want alles deed pijn en mn ademhaling ging ook heel traag.

Aan het eind van de dag voelde ik me al wat beter en mocht ik weer naar huis. Het is nu inmiddels donderdag en ik voel me niet meer ziek alleen nog wat moe en ik heb geen eetlust, maar ik moet eten,dat weet ik. Ik drink van dat water met zout en suiker oplossingen, echt heel vies.

Ik verlang heel erg naar ' normaal' eten en niet naar rijst enzo, dus ik heb een probleem.. Maar hopelijk durf ik binnenkort weer Vietnamees te eten, want morgen vertrek ik naar 1 van de meest culinaire en mooiste steden van Vietnam en heb ik wat beachtime tot woensdag. Dan ga ik de bus nemen naar Laos en ontmoet daar Willeke.

Weetjes over Vietnamezen:

Alle vrouwen hebben hier een soort van regenjassen aan met handschoenen en muts eraan vast zodat ze maar niet bruin worden. Zo blank mogelijk is hier namelijk het schoonheidsideaal.

Ze zijn hier heel erg aanrakerig dus als je hier komt en er hangt meteen een Vietnamees in je nek die je vriend is, dan moet je die maar laten, want zo is de cultuur.

Als je tussen de middag in de stad loopt zie je heel veel mensen slapen. De 1 op z'n scooter, de ander tussen zn koopwaren en de kapper in z'n kappersstoel het is een erg geestig gezicht.

Het is doornormaal om in je neus te peuteren, je keel te rochelen en daarna op straat te spugen, te boeren en te plassen op straat.

Ze krijgen hier liever jongens dan meisjes..

Als je ze iets vraagt zeggen ze ja, terwijlze het soms niet eens weten.

Nou dat was wel weer een goede update van mijn nare week. Ik ga vanmiddag en morgen nog eventjes naar het schooltje en dan afscheid nemen. Dan nog een heerlijk lang weekend in Vietnam en dan Laos! Goede tijden komen!

Dikke kus

p.s. Ik heb 7 muggenbulten op mn voorhoofd.. Welke loser krijg er nou 7 muggenbulten op zn voorhoofd in 1 nacht!